Het begaafde kind

Het begaafde kind is graag gezien in mijn vaders familie.
‘Verstand voorop’, ‘maximaal presteren naar je capaciteiten’, ‘je maximaal inzetten voor school, kerk en maatschappij’, en vooral: ‘ons soort mensen’ -die in de ogen van zíjn vader bestond uit de hogere bestuurslaag bevolkt door academici- waren de zinnen die zijn familie kenmerkten.
Mijn reis ging tussen maart en oktober over het slimme jongetje in mij dat zo graag contact wil maken.

Loyaliteit

In maart merkte ik hoe ik mij forceerde in het schrijven van blogs die wel serieuze inhoud moest hebben, die moesten voldoen aan bepaalde criteria en uiteraard een bepaalde vorm moesten volgen. Zo zette ik mijzelf onbewust klem, trouw als ik ben aan mijn vaders’ familie. In mijn begeleiding met veelal mannen kwam ik tegen dat in hoe ik mijn marketingboodschap had neergezet ik voorbij was gegaan aan mijn hart om bezig te zijn met thema’s die niets te maken hebben met man of vrouw; thema’s als trauma, verlies, en eigen plek, over mensen die emotioneel of mentaal gebroken zijn door misbruik of mishandeling, om het heft over hun leven in eigen hand te nemen. In een sidejob zag ik mijzelf dingen doen vanuit mijn oude identiteit, het stuk van slim zijn, het begaafde kind zijn dat in mijn familie zo werd gewaardeerd.

Afgelopen zomer was ik met mijn jongste dochter op vakantie naar Parijs. Parijs is voor mij thuiskomen; ik heb zelfs 2 jaar in Creteil mogen werken. Rijdend tussen Chartres en Parijs door de eindeloze graanvelden genoot ik van de leegte. Genietend van de verbondenheid met mijn jongste dochter. Genietend van Chateau Rambouillet en de ruimte. Met volle teugen de kunst inademen en me verwonderen over Versailles. En dat is voor mij het moment van contemplatie. Elk jaar in de zomer gebeurt het als vanzelf; ik evalueer waar ik sta en waar ik heen ga.
In de week na Parijs ben ik in mijn eentje in mijn tent op een natuurcamping neergestreken. Daar heb ik o.a. het boek van Alice Miller gelezen getiteld ‘het drama van het begaafde kind’. Een zeer toegankelijk boekje om te zien hoe opgelopen trauma’s uit de vroege kindertijd leiden tot aangeleerd, schadelijk en onbewust gedrag dat aan de volgende generaties wordt doorgegeven. Misschien geen vrolijke kost, maar het is zichtbaar als je om je heen kijkt.
En zo ben ik mijzelf op dit stuk gaan onderzoeken.

Het begaafde kind zijn als overlevingsstrategie

Als kind heeft het stuk van het begaafde kind zijn mij geholpen te overleven. Ik zette het in om erbij te horen. Toen veelal vanuit de redderspositie van de dramadriehoek.
Wat ik niet in de gaten had was dat het voor de ontvanger intimiderend kan zijn; het creëert juist afstand. De agressie zit in het overvleugelen, het beter weten. Het is ook nooit genoeg omdat de grens een idee van iemand anders is. Ik zag dat niet omdat het hoort bij de code van het familiesysteem; vanuit het kind-bewustzijn was er geen ander gedrag dan van thuis.
Toen ik dat zag kon ik weer vrij kiezen, zonder binding. Toen ik dat door had was mijn weg duidelijk en viel een last van me af.

Daarmee was ik er nog niet, de vraag waarom dit gedrag zo belangrijk was voor mij is nog niet beantwoord.
Wanneer iemand bij mij in begeleiding komt die heel rationeel is weet ik: hier speelt een grote kwetsing. Hoe groter de kwetsing hoe groter en dikker het pantser, hoe beter de gevoelens worden afgeschermd.
Ofwel hoe groter de angst is om kwetsbaar zijn. Dat is hoe ieder individueel een antwoord vindt, een interpretatie maakt, op wat wordt aangetroffen.

Voor mij is dat niet anders. De mantra’s van mijn vader zijn familie zorgden bij mij voor de vraag: papa, doe ik het wel goed genoeg? De voorwaardelijke goedkeuring maakten het gevoel niet goed genoeg te zijn, er niet bij te horen. Die gevoelens wilde ik perse niet voelen en ben ik verhard in het tegenovergestelde: trouw zijn aan de familie. Zo werd wat ik niet was mijn overlevingsstrategie. In het boekje ‘het drama van het begaafde kind’ is de waan van grootsheid een direct gevolg van existentiële angst.

Hoe los te komen van het begaafde kind?

De weg hieruit is te weten dat dit het Kind-bewustzijn is, het ego. Wees een liefdevolle vader of moeder voor dit kind. Accepteer jouzelf onvoorwaardelijk vanuit de Volwassene  en rouw om wat ooit zo gemist was en zo pijn deed. Zo kom je bij het andere perspectief, bij jouw Zelf.

Herken je deze thema’s, wil je er meer van weten of zoek je begeleiding op dit stuk?
Bel me op 06-28383803 of mail me voor een afspraak.

3 gedachten over “Het begaafde kind”

  1. Met een aantal “sleutelwoorden” zijn de rode draden die in dit stuk zeer herkenbaar met elkaar zijn verweven, teruggebracht tot de kern…. verwachtingspatroon, dynamiek, genetische overdracht, eenzaamheid, kwetsbaarheid versus verharding…samenkomend in overlevingsdrang, waarbij met name het “gehoord en gezien willen worden” tot (overlevings)strategie wordt bepaald….
    De strategie die in eerste instantie vanzelfsprekend, maar later in de ontwikkeling van het groter bewustzijn, wordt gefilterd tot meerdere en verschillende vormen van uitlopers.
    E.e.a. heeft als uitgangspunt niet per definitie te maken met een vorm van begaafdheid, karaktergevoeligheid speelt m.i. ook zeker in deze processen een grote rol.
    Een eerlijk en verhelderend beeldend verhaal…..en een heel mooi proces om doorheen te mogen/zijn gegaan….

    1. Wat je schrijft is waar; het is niet een begaafdheid perse, maar een ontwikkeling vanuit karaktergevoeligheid.
      Het was een mooie en ook pijnlijk proces om door te gaan. Dank je Joyce

Reacties zijn gesloten.