Ze hield van hem en toch kon ze niet blijven.

Met pijn in haar hart vertrok ze; ze hield van hem en toch kon ze niet blijven. Waarom?

Jongetjes in symbiose met de Godin

Bert Hellinger vroeg eens aan zijn toehoorders: noem eens 5 eigenschappen van jouw moeder? Iedereen wist er wel 1 of 2; niemand 5. Mama’s zijn in de ogen van het kind geen gewone vrouwen, zij is een heilige supervrouw, een Godin.

Als mannen -ooit jongetjes- was mama er altijd als een deken om ons heen. Voor de één een deken van liefde, voor de ander een van afwezigheid, voor weer iemand anders van alom aanwezige sfeer van afweer en (emotioneel) geweld en voor de laatste van afwezigheid.
Het is er al voordat we woorden hebben, het is er als we opgroeien en nog altijd wanneer we puber zijn of zelfs volwassen. Het is dit beeld wat ons hele leven beïnvloedt, waar we ons levensscript op bouwen. Als jongetje zitten we in de symbiose met onze moeder en als er in de pubertijd geen mannelijk rolmodel is die ons meeneemt naar de mannen blijven we in de symbiose. Het is als de olifant die niet weet dat hij los kan komen van de dunne ketting.

Kwetsing van het hart

Het is bij mama bij wie we ons veilig voelen -of misschien wel nooit. Want is de liefde van jouw mama onvoorwaardelijk? Meestal in essentie wel; maar in de verbale en non-verbale boodschappen lijkt de liefde en aandacht door de ogen het kind bezien erg voorwaardelijk. ‘Wees eens lief en geef mama haar thee eens aan”. “Wees een goede jongen en ruim je kamer op”. “Flinke jongens huilen niet” (laat je gevoel mij niet raken). “Als je je best doet krijg je straks een beloning”. “Ik beloof je, ik ga je dat geven” en vervolgens vergeet ze dat.

Als kind doet het ’t hart sluiten. Want als ik niet oké ben in de ogen van mijn moeder, wie ben ik dan? Heb ik dan wel bestaansrecht? En zo ontwikkelt het pantser van de overleving. Ik duid dat ook wel aan als overlevingsdeel, ego, identiteit, persona of masker.

Je bent er niet voor me.

En zo kom je op een gegeven moment jouw lief tegen. Wellicht heb je een lange relatie en misschien duren jouw relaties telkens maar anderhalf jaar.
En zij gaat. Met pijn in het hart want zij houdt nog altijd van je. En ze kan niet blijven.
De reden die ze geeft is: “je bent er niet voor me”.
En daar stort jouw wereld in. Je hebt altijd gezorgd op de manier die je bekend is.

De vraag komt: hoe kun je van me houden en toch gaan? Ik luister toch altijd naar je? Ik doe alles voor je en je bent ondankbaar!
Ik weet van heel wat mannen dat ze kijken naar wat ze fysiek deden: altijd zorgen voor voldoende geld, de vuilnis buiten zetten, trakteren op vakanties of uitjes, zelfs (een deel van) het huishouden doen en als ze het wordt gevraagd naar tantra gaan.

Het is de reactie van het Kind, zoals hij reageerde op en zorgde voor zijn moeder. Het is niet alleen de ontkenningsfase van de rouwcirkel.
De boodschap van zijn lief doet zijn hart weer verder sluiten.

De vraag die hij zichzelf écht te stellen heeft is: heb ik mijn hart opengehouden voor mijn partner? Of is die telkens een beetje dichtgegaan bij elke onenigheid of conflict?
Kan ik haar werkelijk aannemen voor wie zij is? Zonder haar te willen modelleren, te verheerlijken of aan haar te ergeren.

Als jij in een relatie zit wil je zover niet laten komen als hierboven beschreven. En tegelijkertijd is er een grote kans dat jouw hart eigenlijk dicht is; je hebt een ‘comfortabel’ leven samen. Een gezins-BV of een functionele relatie.

Oefening voor herstel van het hartscontact.

Er is een zeer simpele oefening om jouw hart weer open te zetten. Om het werkelijk contact, te herstellen met jouw lief.
Zodat je naast haar op de bank niet alleen naar haar verhalen kan luisteren maar dat je haar ook kunt horen. Dat je haar niet alleen kan zien maar ook kan kijken wie zij werkelijk is. Om terug te komen op de inleiding van dit blog; dat jij onbewust haar niet meer aanziet voor jouw moeder.

De zeer effectieve oefening is tegenover jouw lief te zitten en -zonder iets te zeggen- elkaar in de ogen te kijken; een kwartier, een half uur of zoveel langer als het duurt. En te voelen in jouzelf wat er gebeurt. Zorg dat je daarvoor alleen bent en niet kan worden gestoord.

Ga je haar geruststellen met glimlachen? Ga je haar proberen te amuseren met een lach of opgetrokken wenkbrauwen? Vind je haar te dicht bij komen en zou je het liefst ergens anders heen kijken? Maak je je ogen hard om haar als het ware terug te dringen, ofwel ben jij liever dominant en kun je haar niet als jouw gelijke zien? Kijk je vooral naar haar en vergeet je jezelf te voelen, met andere woorden: ben je voor haar aan het zorgen?
Hoe voelt jouw lijf? Komt er spanning? En zo ja, waar? Waar zit jouw ademhaling? Wat is de kwaliteit van jouw ademhaling? Kun je zowel jouzelf voelen als haar energie?
En bespreek na wat het elk van jullie deed. Laat daarbij zoveel stilte zijn als nodig is.

Wanneer je naar aanleiding dit blog vragen hebt neem dan contact op.

Binnenkort geef ik een lezing over communicatiepatronen die veel helderheid geeft en waarbij je tips krijgt hoe werkelijk contact te maken. Kijk bij de evenementen.

3 gedachten over “Ze hield van hem en toch kon ze niet blijven.”

  1. Hallo Sytze, Met grote aandacht en inleving de tekst van deze blog gelezen…en herlezen…een treffende beschrijving van het fileren en ontfilteren van gevoelens, emotie’s, processen, diepere betekenis van beleving en liefhebben, van loslaten en hechten…
    Mijn associatie hierin is de CYCLUS van de verbinding met de nacht…Wanneer je wakker bent of wordt in de nacht en de slaap niet meer kunt vatten, kun je je er maar beter aan OVERGEVEN…kijk niet op de klok, want daar krijg je alleen maar stress van, geef je over en laat de nacht DE NACHT ZIJN….stilstaan bij dingen die wel goed gaan in je leven, zorgt voor meer voldoening, want als je de echte liefde herkent en met een vrije geest toelaat, zijn de littekens van pokken en pukkels net zo mooi als kuiltjes in de wangen…Succes Sytze, keep on strolling the road and be your own “look at the moon” person…Warme groet, Joyce

Geef een reactie